'Flóra wacht nou eens even, Fire and Rain. Negentienhonderdnegenenzestig en jij zingt het hele nummer mee, dat kan toch eigenlijk niet', zei ik op quasi spottende toon. 'Nou maar James Taylor is anders wel mijn favoriete zanger! Altijd al geweest!' En met zachte stem: 'Mijn vader had al zijn platen en nu heb ik ze, echt heel cool.'

Een zware zomerhitte drukte verder op ons gemoed, tegelijkertijd leken wij op een aparte manier voor even samen te vallen met elkaar. Terwijl we in de verte keken voelde ik haar hoofd op mijn schouder rusten. Mijn hand zocht de hare en nadat ik haar een puszi had gegeven stamelde ze: 'Wat is dit fijn zo Peter.' Haar donkerblonde haren wapperden nu in mijn gezicht en hechtten zich er tenslotte op vast zoals onze verloren zielen zich wel leken vast te klinken aan elkaar.

'Als je het met me wilt proberen moet je weten dat onze interacties veel bij me los zullen maken, dat voel ik de laatste dagen al en daarom durfde ik eerst niet door te zetten. Bij al dat losmaken zal het soms onweren in mijn hoofd en stortregenen in mijn ziel. Laat me gaan als je niet kletsnat met mij wilt regenen tijdens die buien, als je niet zeker weet of je samen wilt schuilen voor mijn onweer. Nooit zal ik je vragen meer te doen dan met mij te schuilen. Maar laat me niet alleen staan als het onweert. En als je het niet kan of wilt of durft zal ik je leven geen minuut langer verpesten.'

Flóra kroop dicht tegen me aan, trok mijn arm om zich heen en zuchtte. Op dat moment bemerkten we pas dat er een grote hit van INXS uit de autoradio klonk. Het bracht ons beiden terug naar die ochtend toen in Vác. 'You… You were standing', fluisterde ik zachtjes mee, 'I was there… two worlds collided… and they could never tear us apart.'